باور

ای دل! ز هرچه هست چه باور کنی چه نه

باید کشید دست چه باور کنی چه نه

تا کی به پای آمدنش صبر میکنی؟

دل برد و دل نبست چه باور کنی چه نه

وقتی که رفت در غمش اشکی نریختم

اما دلم شکست...چه باور کنی چه نه

سربسته گویمت سخن: آنکس که دوست بود

با دشمنت نشست چه باور کنی چه نه

حالا مدام شمع بسوزان بر این مزار

پروانه مرده است... چه باور کنی چه نه