زبان حال دلم را کسی نمی فهمد کتیبه های ترک خورده خواندنش سخت است...

کنار پنجره ی دل نشسته ام بی توو مثل شیشه ی سربی شکسته ام بی تو غروب و بغض نفس گیر چشمها در بادچقدر از همه ی شهر خسته ام بی تو سکوت و خوانش لبهای من کنار غزلدوباره شانه به دیوار بسته ام بی تو چقدر حافظ

گاهی هم دلت لک میزند برای یک زندگی روتین و معمولی با تمام روزمرگی هایش!یک خانه که حتی اگر زیادی کوچک باشد یا رنگِ دیوارهایش دلت را زده باشد، بدانی خانه ی خودِ توست و میتوانی هرروز برای هر گوشه اش هزار

به که پیغام دهم ؟ به شباهنگ که شب مانده به راه ؟ یا به اندوه کلاغان سیاه ، به پرستو که سفر میکند از سردی فصل ؟ یا به مرغان نکو چیده شهر ؟ به که پیغام دهم که به یادت هستم ؟

و تو با تمام نبودنت .... تمام بودن منی .... همین !

سهــمِ مَــن از دُنیــــــــــــا نداشتـــــن استــــــــــــ ... تنهـــــا قـــــدم زدن در پیاده رو هــــــا و فكـــــــر كردن به كســـــی كه هیـــــــــچ وقتـــــــــــــ نیست

شهریور عاشق انار بود ،اما هیچ وقت حرف دلش را به انار نزد...آخر انار شاهزاده ی باغ بودتاج انار کجا و شهریور کجا !انار اما فهمیده بودمیخواست بگوید او هم عاشق شهریور است ،اما هر بار تا می رسید فرصت شهریور تمام میشد...نه شهریور به انار می رسید و نه انار می توانست شهریور را ببیند ؛دانه های دلش خون شد و ت...

تو از اول هم شبیه یک عشق ساده نبودیحال و هوای آسمان را داشتیاین را وقتی فهمیدمکه دست در دست "تو"پایم به زمین نمی رسید ...

چه حسی بهتر از اینکه هنوزم با تو می خندمشبا وقتی که می خوابم چشامو با تو می بندمچه حسی بهتر از اینکه صدات می پیچه توو گوشمیه جای مطمئن داری هنوزم توی آغوشمچقد خوبه که این روزا با چشمای تو درگیرمتموم د

خدایا،میخوام باهات درد و دل کنم....انقدر درگیر این زندگی لعنتی شدم که خیلی وقته باهات حرف نزدم..یه درد و دل خودمونی...به قول بچه ها پایین شهری....خدایا.... ..من از این کلمه های ادبی و با کلاس پروردگار

تو شبیه دیگران نیستیدیگران حرف می زنندراه می روندنفس می کشند تو نه حرف می زنینه راه می رویو نه میگذاری نفس بکشم

اگر بدانی چه قدر سخت است تحملِ نگاه هایِ مسخره و لبخندِ کجِ شان؛وقتی می فهمند من عاشقِ تو ای هستمکه حتی یک بار در یک غروبِ عاشقانه یِ پاییزی دستم در دستانت قفل نشده است و شهر را کناره هم قدم نزده ایم!!که وقتی یک روزِ سرد و برفی ذوقِ یک برف بازی را داشتم، تو در کنارم نبوده ای که تا حواست پرت جایِ دیگ...

باورکن پاییز که می آید همین پیرمردهای تنها روی نیمکتهای پارک هم به اولین عشقشان فکر می کنند به دختری با موهای طلایی یا گیسوان سیاه روسری خالدار یا شاید شالی پشمی به حرفهایی که باید می گفتند و نامه هایی که هیچ گاه به مقصد نمی رسد... [ سه شنبه بیست و پنجم مهر ۱۳۹۶ ] [ 10:15 ] [ تــیــبــا ] [ ]

دوست داشتن را آن رفیق مجازے بمنآموخت او ڪہ نہ با رنگ صدایمآشناست نہ برق نگاهم ونہ گرمی دستانم..... بی هیچ چشمداشتی احوالم را میپرسدو بــہ انتظار ســلام دوبــاره اممینشیند تا خلوت ایــن دلزنگار گرفتہ را با کلماتپر محبتش بشکند اوهمان است ڪہ صدایش بادل خاموشمهم آهنگ است دوستش دارم بہ اندازهذره ذره تنها...

دخترایل!یادگار زیبای سرزمین من!اگرچه دیگرصدای لالایی تو،در دل شبهای خشک وسرد صحرا نمی آید،اما هنوز صدای زمزمه های شبانه تو بامن است.اگرایل نیست،توهستی.هنوز می توانم همه ی اصالت های فراموش شده را لمس کنم چون توهستی،چون صدای نفس های تو درکنار من زمزمه های عاشقانه ی ایل سر می دهد.اگرچه دیگر پیر ایل ازع...

حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم آخ ... تا می بینمت یک جور دیگر می شوم با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند یاسم و باران که می بارد معطر می شوم در لباس آبی از من بیشتر دل می بری آسمان وقتی که می پوشی کبوتر می شوم آنقدر ها مرد هستم تا بمانم پای تو می توانم مایه ی گهگاه دلگرمی شوم میل - میل توست اما...

قرار بود با سواد شویم !یک عمر صبح زود بیدار شدیم ..لباس فرم پوشیدیم ..صبحانه خورده و نخوردهخواب و بیدارخوشحال یا ناراحتبا ذوق یا به زورراه افتادیم به سمت مدرسه ..قرار بود با سواد شویم !روی نیمکت های چوبی نشستیمصدای حرکت گچ روی تخته ی سبز رنگی که می گفتند سیاه است را شنیدیمبا زنگ تفریح نفس راحت کشیدی...

ما آدم ها استادِ قضاوت کردنِ دیگرانیم...جواب ندادنِ پیام را مغرور بودنشان تلقی میکنیمو زود جواب دادن ها را هم میگذاریم به پایِ بیکار بودن...به کسی که با همه گرم میگیرد انگِ بیش از حد آزاد بودن میزنیم،و کسی که حریمش را حفظ میکند متهم میکنیم به گوشه گیر بودن...کسی که تار مویش یا مچ دستش معلوم است را ب...

زندگی خلاصه ایست از ؛ ناخواسته به دنیا آمدنناگهان بزرگ شدنمخفیانه گریستندیوانه وار عشق ورزیدنو عاقبت در حسرتِآنچه دل میخواهد ومنطق نمی پذیرد،مُردن

خوش به حال همه ی آن هایی که ،اشک شان دم مَشک شان است ...هرچه غم درونشان جمع می شود ،سریع از چشم هایشان سرازیر می شود ،و حسابی سبک می شوند ... من آدم های تودارِ غم انبار شدهِ ى ،کم حرفی را می شناسم ،که بغض ،سال هاست درونشان خانه کرده ،و خیال جا به جا شدن هم ندارد ... کاش یکی دست بغض را بگیرد ،و به چش...